Dag Danny,

Ik had al eerder willen schrijven maar een griep heeft mijn plannen in het honderd gestuurd. Daarvoor moet je goed dom zijn hé, in afzondering zitten en nu nog ziek worden bij. Ik wist niet meer wat dat was ziek zijn, zolang was het al geleden dat ik nog eens in mijn bed stak, ik denk dat dit komt doordat ik geen sport meer doe momenteel, de weerstand is verminderd, anders loop je alle dagen buiten en zweet je al eens een koude uit.
Ik ben bijgevolg al wat laat om je nog nieuwjaar te wensen maar allé, beter laat dan nooit; Dus: het allerbeste in '88 hé. Ik weet niet hoe u daar tegenover staat maar al die 'feestdagen' zeggen me niks, al dat kunstmatig gedoe, daar hou ik niet van. Kerstmis, zegt me zo al niks, ik geloof niet in de geboorte van die gozer, dus wat zou ik dan zijn geboorte vieren. Velen sturen kerstkaartjes en als je hun vraagt of ze geloven antwoorden ze ontkennend. Zoiets staaft mijn idee dat de mensen niet nadenken, hun denkvermogen is de krant en de almanak, ze leven niet maar worden geleefd. Het wordt 1 november, dan is het van: "aha, we moeten naar het kerkhof". De rest van het jaar denken ze aan die dooie rakker niet. Té gek.
Je hebt er dus over gelezen? Over mijn mislukte 'uitstap' bedoel ik. Nou het ging nu allemaal tegen, niet te geloven. Normaal konden we een uur voorsprong gehad hebben, maar nu werden we per toeval gezien toen we nog op de binnenkoer stonden. Alles moest rap gaan en we hadden geen tijd meer om onze haak volledig te monteren, daardoor plooide hij en het is een wonder dat we er nog mee op de muur geraakten, om te dalen was hij wel waardeloos geworden. Dus springen maar, de volslagen donkere hof van het klooster in, het resultaat was er naar, mijn medevluchter een verstuikte voet en ik mijn rug bezeerd, na enkele uren kon ik nog nauwelijks gaan. De geplande vluchtweg konden we ook al niet meer nemen omdat de Rijkswacht al op komst was, dus het stad in, daar een paar uren ergens in een leeg gebouw gewacht en dan het stad weer uit, de velden in en de 2e spoorweg moesten we rechts volgen (langs de sporen komt geen politie en kun je kilometers ver lopen, tegen dan zijn de versperringen opgeheven, kun je ergens een auto 'lenen' en je bent weg). Helaas waren ze ('s nachts) aan die sporen aan het werken, we moesten dus rond