trekken en zijn onze weg verloren. Plots zagen we in de verte lichten en wij daar op af in de hoop dat we in een dorp terecht zouden komen en we ons konden oriënteren (ik had een kaart bij). We kwamen echter in een industriepark terecht waar een fiets tegen een paal stond, we konden amper 100m rijden en daar waren de 'broedertjes van liefde'. Ze moeten met gedoofde lichten gereden hebben want ze kwamen als uit het niets. Ja en daarvoor zal ik dus moeten verschijnen hé, 100m op een gestolen fiets, ik riskeer levenslang. Ik ben geschrokken v. d. aggressie van die Rijkswachters, mens is dat veranderd, die manier van doen zeg, revolver op de kop, schoppen terwijl ik op de grond lag enz. Ik zat eerst enkele dagen in het cachot en nu voor zes maand in afzondering (nog 3,5 maand). Het doet me niks, dat weet je trouwens op voorhand als ze u terug pakken dat het 6 maand 'rust' betekend. In het jaaroverzicht van de B.R.T. kwam ik ook nog eens in beeld, tussen de rampen zeg. Ja ik ben even belangrijk als de oorlogen in Iran of Afghanistan, als de scheepsramp met de Herald enz... Gewoon belachelijk. Nou, jij houdt er nogal een briefwisseling op na zeg? Kerels die 33 moorden pleegden. Er zitten ginder blijkbaar 'zwaardere' gevallen dan hier en dan zeggen ze dat de doodstraf afschrikt. Waarom zo'n mensen praktisch bewezen feiten ontkennen? Ook dat kwam ter sprake in Humo, in dat artikel van onze aalmoezenier hier. Soms hebben de mensen zoiets wreed gedaan dat ze niet kunnen bekennen, het moet daarom nog geen moord zijn. Je komt dat dikwijls tegen bij gozers die zich met kinderen 'bezighouden', dat is te beschamend begrijp je. Ontkennen is dan het enige verweer ook al is het dikwijls zinloos. Dat is trouwens een algemeen verschijnsel, iedereen tracht zichzelf uit een bepaalde situatie te praten, wie door een rood licht rijdt verzint de meest idiote excuses, een sportman die verloren heeft weet ook altijd iets, miljoenen mensen zagen dat ze tekortkwamen in een spurt bijvoorbeeld, toch vinden ze iets, hun riempjes spanden te hard of weet ik veel. Het is zo moeilijk om toe te geven dat je een fout maakte, daar is moed voor nodig. Ook hier zit inderdaad zo'n geval. Hij had op café een vrouw leren kennen en voerde haar naar huis, onderweg wilde ze zijn goesting niet doen zeker, in ieder geval ze was haar hoofd kwijt. De uitgestoken ogen stak hij in haar mond, in dat onthoofde lichaam is hij dan beginnen bijten, de tandensporen duiden 22 punten van overeenkomst aan. Ze vonden bloed (zelfde bloedgroep als die vrouw) in zijn auto. Dat is van iemand die eens tegen de ruit gebotst is zegt ie. Wie is die iemand? Hij kent hem niet.

Vervolg