Sorry dat het zo lang duurt eer ik nog eens schrijf, ik heb je brief gekregen, en ik had ondertussen niet meer geschreven, er is dus geen enkele brief verdwenen deze keer.

Ik heb het wel met vanalles en nog wat heel druk gehad. In de eerste plaats is mijn moeder gestorven. Ze had al 7 jaar of zoiets kanker, en vorig jaar in de zomer was een deel van een long weggenomen, wat een tamelijk zware operatie was, daar herstelde ze echter goed van, langzaam weliswaar, maar toch merkbaar. Met nieuwjaar zijn we enkele dagen bij haar thuis geweest, en ging het erg goed. Daarna had ze echter een soort griep gekregen, veel koorts, maar meer niet. Dan belde mijn vader mij op een avond op en zei dat ze in het hospitaal lag, en dat het heel erg was. Toen ben ik 's anderendaags direkt naar Brussel gereden en bleek ze in een soort coma te zijn geraakt, en herkende ze mij niet, of reageerde althans niet. Ik ben dan ook te weten gekomen dat ze al een week in het hospitaal was, zonder dat ik het wist. Vanaf dan ben ik elke dag bijna geweest, maar ze is niet meer bij kennis geweest, en 2 weken later, op 5 februari gestorven. Ze zou volgende maand 50 zijn geworden, en ik heb nog een (de enige) zus, die nog maar 15 is. Daarbij nog het feit dat mijn vader een zeer lastig iemand is, begrijp je dus wel dat alles in mijn hoofd wat heen en weer slingert. Op de dag dat ze gestorven is, heb ik het geld ontvangen van mijn prijs, en vorige week was het daarvan plechtige uitreiking, waarvan ik had gehoopt dat dat haar eerste teken van genezing zou zijn: dat ze daar naartoe kon komen, en ik haar trots de medaille zou kunnen laten zien. Nu is het voor mij slechts een dom stuk metaal in een belachelijk blauw fluwelen doosje. Ook het feit dat ik haar tijdens die 2 weken alleen maar in coma heb gezien, en langzaam elke dag minder en minder leven, meer pijn en meer valium, en dat mijn vader mij een week lang niks heeft laten weten doet er niet veel goed aan. Hij heeft dan natuurlijk wel direkt zijn fout ingezien en even heb ik gedacht dat het beter zou gaan, maar het is nu duidelijk dat ik met hem nooit overweg zal kunnen, ik zit wel in met mijn zus, die nu helemaal is overgeleverd aan zijn egoïstisch karakter.

Wat betreft mijn prijs, daar heb ik verder natuurlijk ook nog niet veel aan gehad, er is een tentoonstelling in Antwerpen, waarvan ik hier een katalogus stuur, en waar een toespraak was van de Gouverneur, waar ik als prijswinnaar moest naast gaan staan.
Een groteske gebeurtenis op de opening: het begon om 18.00 uur, met de toespraken tot 18.30 uur, dan proberen iets te drinken vast te krijgen en dan eens naar de werken kijken. Die stonden op 2 verschillende plaatsen in het kultureel centrum, in de tentoonstellingsruimte vanachter, en dan aan de andere kant van het gebouw, op de eerste verdieping. Om 19.00 uur wil ik met enkele familieleden gaan kijken naar enkele van mijn werken die op die eerste verdieping staan, wat blijkt: gesloten! Ik ga naar de direkteur en vraag wat er aan de hand is. "Ja, mijn suppoost moet om 19.15 zijn trein hebben en ik had gezegd dat hij mocht doorgaan." Stel je voor op de openingsavong, 1 uur na het begin, is er al een stuk van de tentoonstelling gesloten! Dezelfde namiddag was het ook al schoon: op diezelfde eerste verdieping lag nog een ganse hoop rommel en vuilnis van een vorige tentoonstelling, en dat lag er ook nog tijdens de perskonferentie, ik vraag dus ook aan een verantwoordelijke of dat misschien kon opgeruimd worden. "Ja nu zal dat moeilijk gaan want onze mannen moeten tappen voor de perskonferentie." Er was dan welgeteld 4 man van de pers, en al de 'mannen' van het kultureel centrum (een stuk of 6) verdrongen zich achter de bar om te 'tappen', recht in hun mondje ja, zodat ze 's namiddags te dronken waren om nog iets te doen. Vorige week hoor ik van iemand dat ze de Guillotine half hadden ingepakt met plakband, zodat het onmogelijk zou zijn het touw los te maken en het mes naar beneden te laten vallen. Ik wist dat er al protest was tegen dat werk, en dat ze eerst wilden dat het mes naar beneden was. De verantwoordelijke was het er toen mee eens dat dat niet kon. Ik had het touw met 5 knopen vastgemaakt, zodat het dus duidelijk was dat het niet los mocht, er zit apropos een bewaker met zijn neus op 2 meter van het werk, dus zogauw er iemand aan dat touw komt wordt hij verondersteld dat direkt te zien. De plakband was dan omdat er in het weekend altijd veel Hollanders komen, van de 'Vogeltjesmarkt', en de bewaker kon dat niet de baas, natuurlijk niet, de bewakers van het Internationaal Cultureel Centrum zijn allemaal halve debielen en achterbakse luieriken!