Met enige verbazing hoorde ik maandagochtend op het nieuws over Uw ontsnappingspoging. In 1991 of zoiets heb je mij gevraagd de korrespondentie te stoppen in verband met je eventuele Vervroegde Invrijheidsstelling, en eventuele problemen die bepaalde pers zou kunnen maken daaromtrent. Ik was dan ook in de waan dat alles daarmee normaal verliep. Een tweetal weken geleden verscheen er in De Morgen een stuk over jou van Herman De Coninck, dat toch wel een positief beeld van je schiep (al was ik het met bepaalde dingen toch niet helemaal eens), dus ik kaderde dat ook al in een positieve ontwikkeling in de zaak.

Ik vraag me natuurlijk af wat je heeft doen beslissen om een andere weg te nemen, een weg die nogal definitief lijkt, in die zin dat ik veronderstel dat je V. I. nu wel helemaal op de helling komt te staan, en dat de 'bepaalde pers' nu extra attent zal zijn, en inderdaad wordt je deze week al met een foto in Blik bedacht naar aanleiding van een kinderboek over de gevangenis, ik begrijp trouwens niet dat Blik zomaar aan een recente foto van je komt, duidelijk genomen zonder dat je het merkt.

Als je er geen bezwaar tegen hebt zou ik je toch willen vragen of je enkele gedachten in verband met de situatie nu zou willen opschrijven. Was de ontsnapping een snelle beslissing als reaktie op een pas gebeurd iets of ging het om een lang voorbereid iets, en denk je dan dat het te maken heeft met ongeduld van je om het verloop van de zaken af te wachten, of vond je de (eventuele) beslissing onrechtvaardig of verkeerd en val je terug op jezelf. Als de beslissing impulsief is, denk je dan aan eventuele gevolgen of mogelijkheden die je het hoofd moet bieden of is dat deel van de 'improvisatie'. En tenslotte wat verwacht je van de publieke opinie, zowel in het geval van officiële invrijheidsstelling, als ontsnapping, hoe denk je iemand te overtuigen dat je terug recht hebt op een plaats in het gewone leven?

Ik wil je niet forceren om terug te schrijven, en ik beloof je ook dat je antwoorden door niemand behalve mijzelf worden gelezen, ik ben nog altijd kunstenaar en geen psychiater, deskundige of journalist, en ik heb absoluut geen belangstelling om met jouw informatie in de publiciteit te komen. Als je niet terugschrijft, geen probleem, ik begrijp best dat de situatie niet gemakkelijk is, en ik wil ook niet met een mes in de wonde woelen of zo, ik probeer alleen dingen te begrijpen, zowel over jou als over mij. Ik sluit hierbij een kranteartikel over mijzelf bij in, en als jij daarover vragen mocht hebben dan zal ik ze graag beantwoorden.

Beste groet,