WATHELET. O ja, met het verslag van het POC zou men in februari '94 dan mijn verlof aanvragen, nu het niet open ging zei men dat ik moest wachten tot het ooit eens open zou gaan, dus weer geen PV aanvraag. Verdere uitspraken die ik te slikken kreeg: er zal nooit een minister voor jou willen tekenen.... Uw PV wordt aan uw VI gekoppeld... uwe VI kunnen we niet aanvragen omwille van de publieke opinie....er zit voor jou niks anders op dan ontsnappen of u ophangen enz... enz... Ik werkte tien jaar voor dezelfde baas, dat nam men mij kwalijk, dat getuigt van standvastigheid, dat zou zich ook kunnen uiten in de misdaad. Ik kende mijn vriendin dertien jaar, ze kwam er tien van op bezoek, ook dat is negatief, als ik in verlof ga zou het te moeilijk zijn om terug binnen te komen. Wie dacht ook alweer dat standvastigheid en werklust, reklassering en goed gedrag, belangrijk zijn? Door de leugens, de spanning, al die onzin en nog zoveel meer, zag mijn vriendin het niet meer zitten om hier nog binnen te stappen. Ze kon het niet meer aan, ontgoocheling tot en met. Weet je wat dat is, dertien jaar samen naar iets toe leven? En dan zeggen ze dood leuk, er komt niks, hang je op. Ik hoef u zeker niet te vertellen dat ik ook lelijk in de knoei zat, ik heb meer dan eens het voorbeeld van Haemers willen volgen. Ik ben toen maar aan een ontsnapping beginnen werken, het kon niet fout gaan, op elk mogelijks probleem had ik een oplossing voorzien. Ik was enorm zeker van mijn stuk, maakte een gat in mijn zijmuur en camoufleerde dit met een triplexplaat. Dat gat maakte ik onder mijn vaste tafel, dat is dus een opklapbare tafel die aan de muur is vastgemaakt. De plaat was even groot als de muur onder tafel, en was met een soort scharnier vast gemaakt, dat kon dus open en dicht klappen. De plaat bestreek ik met wat plaaster en verfde ze in de zelfde kleur als mijn muren. De stenen verdwenen in een luchtkoker. De laatste stenen liet ik staan maar krabde wel het cement weg tot op enkele millimeter. In het gat verborg ik de haak die ik gemaakt had en de kabels die ik nodig had om over de muur te gaan. Van kapstokken maakte ik zaagbeugels waar mijn zagen in gespannen werden. Van een oude voetbal maakte ik een hoofd, met lijm kleefde ik er mijn eigen haar op. Dit deed dienst om een pop te maken die in mijn bed lag terwijl ik aan het zagen was. Vorige week dan nam ik de laatste stenen weg en zaagde ik een tralie weg in het berghok waar ik naast "woonde". Dan stak ik de haak in elkaar en maakte een vier meter lange stok met borstelstelen. Het was dan al een flink stuk in de nacht en maakte me rustig klaar om te vertrekken. Bij dit alles heeft niemand iets gehoord, ik verplichtte mezelf zeer traag en voorzichtig te werk te gaan om toch maar geen lawaai of fouten te maken. Om de lange stok te maken en om te vertrekken moest ik het raam open doen

Vervolg