bij mijn ideeën in mijn hoofd en komt het er later wel onder een totaal andere vorm uit. Maar met 'kunst' te maken gaat dat principieel gevoel niet weg, want kunst is net zoiets als vergevorderde misdaad ook geen oplossing, integendeel, het is een soort drijfzand, het is eigenlijk het optimaliseren van alles wat je raakt, waardoor het ook verduidelijkt wordt, en waardoor het misschien zelfs erger wordt. Ik kan mij best voorstellen dat mensen mij ook een fanaat vinden, dat is zo, vooral ook vanwege het onderwerp van mijn kunst, vanwege mijn 'ziekelijke' interesses. En als die mensen deze brieven nog zouden lezen zou het misschien nog erger zijn. Of misschien niet, want dan zouden ze misschien begrijpen dat het niet zomaar om een willekeurige fantasie gaat, maar om een lot. Ik geloof niet in het idee dat je in je leven 'keuzes' maakt, ik bedoel belangrijke keuzes; kunstenaar worden, of schrijver, of priester, of 'misdadiger'. Je hebt bepaalde gevoelens die op bepaalde omstandigheden zo reageren en niet anders, en die reakties hebben tot gevolg dat je in een kategorie beland, tenminste als je geluk hebt: voor ons kunstenaars zijn er de galerijen en de musea, waar we ons ding mogen doen, en waar we een soort bescherming hebben, waarbinnen een aantal dingen mogelijk zijn onder het mom van kunst die ergens anders niet getolereerd worden. Maar gelukkig ben ik zelden, want tegelijkertijd bezorgt juist die capaciteit, van gevoelens om te zetten in beelden, ons een scherper beeld van de dingen en niet altijd zo'n net beeld, en komen ook de onregelmatigheden, zowel van de omgeving als van onszelf mee naar boven, en ja dan is het resultaat ook niet altijd zo aangenaam. Tegelijkertijd vraag ik mij soms af wat er van mij zou worden als ik niet over de mogelijkheid zou beschikken bepaalde gevoelens in beelden om te zetten, of omgekeerd als ik in een situatie als jij zou terechtkomen, waar materiële wraak zich tegen wil en dank opdringt? Waar wordt die weg gesplitst, en wie of wat bepaalt die splitsing? Opvoeding speelt hier weinig rol, want mijn ouders hadden niks met kunst te maken, mijn vader verafschuwt wat ik maak of doe, en mijn moeder waardeerde het wel, niet omdat ze het goed vond maar omdat er al wel eens een goedkeurende kritiek verscheen. Ik heb van kleinsaf graag getekend en bleek op school alleen dáárin geïnteresseerd, was in de 2e Moderne gebuisd, maar wel met 100 op 100 voor tekenen! Vanaf dan ben ik naar een kunstschool geweest en heb kunst tot het belangrijkste gemaakt, misschien ook als een fanatisme, dat ik altijd met hand en tand, en nu nog, ben blijven verdedigen. Is dit ook mijn Heilige Oorlog?

Sinds ik ontslagen ben heb ik ogenschijnlijk nog minder tijd om mij aan het schrijven te zetten. De tijd is nu een lange aaneenrijging van verschillende projekten, half kunst en half leven. Zoals je weet zijn we iets meer dan een jaar geleden naar hier verhuisd, zodat er nog veel werk hier op te knappen valt, daarnaast zijn er regelmatig karweien om wat bij te verdienen, en dan probeer ik zoveel mogelijk uit de kunst te halen. Op dat gebied heb ik nog 'n meevaller te melden: de 4 grote werken die bij de tentoonstelling in Antwerpen aan de muren hingen, met de ingekleurde kranteknipsels zijn aangekocht door de Vlaamse Gemeenschap, die ze dan later in een openbaar gebouw of museum hangt. De kans bestaat dat het in een openbaar gebouw komt, en dat kan eender wat zijn, theoretisch gezien zelfs een gerechtsgebouw of gevangenis, misschien kan je een aanvraag doen om het in Leuven te hangen, dan kom ik het zeker persoonlijk ophangen. De tentoonstelling heeft ook voor MB een belangrijke ontwikkeling veroorzaakt. Sinds het gebeuren in 1982 was alle kontakt met zijn familie verbroken en kreeg hij geen enkel bezoek meer, dit zowel van zijn kant uit als omgekeerd. Nu had zijn zus over deze tentoonstelling gehoord, en is ze komen kijken, ze was nog altijd zeer met hem begaan, en al bij al zijn ze dus terug met elkaar in kontakt, en daardoor erg gelukkig. Dit feit geeft mij persoonlijk erg veel voldoening, alhoewel ik op zoiets niet kon rekenen, of er totaal geen idee over had, toch is het een vreemde ervaring. Hoe staat het bij jou met kontakt met vrienden/familie, ik hoor dat je een dochter hebt, met wie de relatie blijkbaar OK is, nu zie ik geen reden waarom dat niet zou kunnen hoor. Maar het lijkt mij toch belangrijk. Zoals ik vroeger al zei, beoog ik



Vervolg