Dag Danny,

Ik zit inderdaad terug in gemeenschap, reeds een maand of drie. Veel maakt dat niet uit, meestal zit ik toch gewoon alleen op cel, ik ben niet het type die bij anderen op cel ga zitten verhalen vertellen. Ik lees, schrijf of kijk TV, zoals vorige week, men had hier een video film van Schindler's List gehuurd. Normaal kijk ik zelden of nooit naar films, maar deze bekeek ik tweemaal. Prachtig gefilmd, al is het verhaal natuurlijk triestig. Meer dan eens zat ik met tranen in de ogen, verdomme wat hebben die mensen toch meegemaakt zeg.
Het in gemeenschap zijn betekend voor mij dus wel dat ik terug wat kan sporten en dat moet ik zelfs doen op doktersbevel, ik kreeg namelijk last aan mijn hart. Vroeger altijd sport gedaan en met die afzondering te plots gestopt, als ik wil stoppen met sporten zal ik dus langzaam moeten afbouwen.
Met veel interesse heb ik het artikel over uw tentoonstelling en MB gelezen. Ik wist niet dat DE WAELE zijn zegen gegeven had voor MB zijn vrijstelling. Ik heb het altijd anders gehoord, namelijk dat Brussel tegen zijn adviezen in gehandeld hebben. Ook zijn eigen psychiater zei op zijn proces destijds dat hij zodra hij vrij was zou hervallen. Het was enkel Ghysbrechts die van mening was dat MB normaal was.
De Vampier van Muizen binnenkort vrij? Hij mag nog niet eens in verlof man, hij zit al 23 jaar en maakt nog geen schijn van kans. Ze willen geen tweede MB hoor. Volgens mij komt hij zelfs nooit meer vrij en hij beseft dat zelf ook maar al te goed. Tegen mij zei hij dat hij niet eens bekwaam was om in de maatschappij mee te draaien. Ik heb nog nooit in de buitenwereld geleefd zei ie me, hij zat steeds in tehuizen en in de gevangenis.
Het POC van Prof DE WAELE bestaat inderdaad niet meer, hijzelf is immers in pensioen. Er is nu iets gelijkaardigs hier gestart, een soort mini POC onder leiding van psychiater VAN DE BROECK. Een viertal cellen zijn voorbehouden voor mensen die van een ander gevang komen om een onderzoek te ondergaan. Ook met mij zijn ze dus bezig, al is dat bezig zijn een groot woord, ik ben tot nu toe vijfmaal bij een pedagoog geweest om over mijn jeugd, werken, vrouwen en hobby's te praten. Verder heb ik enkele testen gedaan, zoals uit een reeks foto's de sympatiekste en de antipatiekste te halen. Uit die gesprekken gaan ze zich dus richten om mij eventueel verlof te geven. Tegen volgende maand zou mijn dossier moeten af zijn, het zal vlug moeten gaan. Op vijftien jaar zag ik dus vijf keer een van de onderzoekers, rare manier van werken als u het mij vraagt.
De terugkeer in de maatschappij zal enkel problemen geven als die nog lang op zich laat wachten. Mijn vriendin kan tenslotte niet eeuwig blijven wachten. Reeds veertien jaar komt ze nu op bezoek, maar we zijn alle twee aan het einde van ons kunnen, dat kan ik u op een briefje geven. Het is werkelijk een psychische foltering, je weet niks, is het nog een jaar of is het nog tien jaar? We wisten dat ik vijftien jaar moest doen en leefden daar naartoe, maar wat nu? Nu we zover zitten steken ze zich weg achter de publieke opinie enz. Als mijn vriendin het dus laat afweten is er inderdaad een probleem want wat moet ik dan nog gaan doen? Waar heen? Zijn ze niet bezig een tweede maal een tijdbom van mij aan het maken? En dan zullen ze zeggen: zie je wel... Als het aan mij ligt blijf ik niet in Belgie, ik heb uitwijkmogelijkheden. En om in de maatschappij mee te drijven ben ik niet bang, hier is het nog veel moeilijker om te leven hoor. Je komt hier zaken tegen die je buiten niet meemaakt. Buiten kan je niet tegenkomen