Zo kwam hier eens een journalist (Flip Voets) praten over de Oostblok landen, nog voor de val van de muur. Hij zei achteraf tegen de directeur dat hij het zelden meemaakt dat er op zo'n hoog niveau over dergelijk onderwerp geredetwist wordt. De mensen denken dat we hier volledig afgesloten zitten hé, dat we van de buitenwereld niks vernemen, die tijd is gelukkig voorbij. Alhoewel dat ook schaduwkanten heeft natuurlijk, want je wordt zo ook geconfronteerd met het feit dat het buiten zoveel beter is dan hier. Ik zeg altijd, als het gevang de hel is, dan is mijn TV het raam waarmee ik naar het paradijs kijk.
Of ik Gerrit ken? Zeker, deze brieven worden trouwens op zijn machientje geschreven, hij liet het achter toen hij vrij ging. Hij werkte in de bibliotheek en zijn opvolger is een vriend van mij en zo tokkel ik nu op dat ding hier hé.
Ik beschouwde Gerrit als een verstandige jongen toen hij hier zat, maar zoals hij tegenwoordig niet meer uit de media te krijgen is, heb ik ernstige twijfels over zijn verstandelijke vermogens. Het is net alsof hij fier is dat hij gezeten heeft. En altijd maar weer over zijn ex-collega's praten, dat doe je niet, praat over jezelf maar niet over anderen, dat is de leuze hier. Van Haemel heeft dat ondertussen ook wel door, zijn opmerkingen over andere gevangenen is hier verkeerd gevallen en hij heeft veel ellende gehad. Nu is het al wat over en laten ze hem met rust. Er zijn brieven naar de kranten geschreven en die waren niet van de poes, zo noemden ze hem een pedofiel, een dorpsidioot enz. Hij heeft zijn lesje wel geleerd.

Hoe het met mij is? Het onderzoek is een catastrofe geworden. Ik ben voor onbepaalde tijd uitgesteld, ze gaan de eerste jaren dus niks doen, geen verlof of niks aanvragen. Redenen genoeg, het onderzoek is negatief, naambekendheid, publieke opinie, ik ben nog zo jong, mijn medeplichtige is ook uitgesteld, enz... Allemaal zaken die ik zonder moeite weerleg. Met mijn medeplichtige heb ik niks te maken, hij wordt uitgewezen, dus dat is geen hindernis om mij verlof te geven, er zit hier een identiek geval, de ene zit op zijn uitwijzing te wachten, de andere ga in verlof. Trouwens voor mijn medeplichtige zijn ze bezig een herziening te bekomen voor zijn uitstel. In Oudenaarde doen ze blijkbaar meer voor de mensen dan hier.
Mijn naambekendheid is enkel in Vlaanderen een feit, ga naar Brussel of Wallonië en ze kennen mij daar niet, en dan spreek ik nog niet over Nederland of Zuid-Amerika.
De publieke opinie is ook een drog-reden, je zag dat nog maar eens bij Ivan, niemand was voor de doodstraf (behalve een vrouw die het wou voor mensen die ziek zijn zoals Staf en Michel, voor twee man in Belgie dus) en zelfs


Vervolg