2 mei 1995
Dag Danny, U schreef me dat u binnenkort voor een maand naar Australië vertrekt, dus zal ik maar meteen antwoorden. Bovendien heb ik toch tijd zat momenteel want ik zit alweer in afzondering. Op 17 maart mochten we het werkhuis niet meer in, er was verteld dat er daar duchtig drugs gerookt werden en het personeel moest een grondige "huiszoeking" doen. Ze vonden uiteindelijk geen drugs maar wel ontsnappingsmateriaal. Je kan al raden bij wie zeker hé? Inderdaad, ik heb weer eens pech gehad, niet te geloven, ik doe dat werk al 11,5 jaar en nog nooit kreeg ik zo'n kontrole, trouwens een drugkontrole verwacht ik toch zeker niet. Ik zat met van alles bezig natuurlijk, dat zat prima weg, bij een gewone celkontrole zouden ze nooit iets gevonden hebben, maar ja, als ze elk papiertje of plankje omdraaien, alles in hun handen nemen, elke cm aftasten ja, dan vinden ze alles hé In een kussen vonden ze een haak, in en op mijn kasten lagen schroevendraaiers en nog allerlei zaken die ik normaal niet nodig heb voor mijn job. De aandacht was natuurlijk gewekt en ze bleven maar zoeken. In een emmer vonden ze wat zand die er blijven inplakken was, toch vonden ze nergens een gat. Ik werd in afzondering gestoken en heb ik hun uiteindelijk gezegd waar er een gat was, ze hadden het toch gevonden na verloop van tijd. Niet te geloven, komen ze enkele dagen vroeger en er was nog geen gat, komen ze wat later ik ben weg. Ik ben echt voor de pech geboren geloof ik, dat is nu twee jaar na elkaar dat ik per toeval gepakt word. Naast mijn tafel had ik enkele tegels losgemaakt, het zand weggeschept en was ik begonnen met de cement van tussen de stenen van het gewelf te halen. Ik zat met mijn werkcel boven de souterain en kon op deze wijze zonder moeite weg, helaas. Ik zit dus weer voor zes maand in afzondering, nog vier en een half nu. De directeur zei: dat ga blijven duren met u hé? Ik: als je het maar weet. Ik stel me de vraag zei ie nog, als ik S.V.E. zie buitengaan voor een uitgangsdag onder begeleiding, of dat voor u niet kan. Ik: denk jij daar al aan na zestien jaar? Maar nu zijn we op de goede weg zeg, nu moet je nog handelen hé. Ook inspecteur Van Oers was reeds bij me, en ik vroeg hem ook of dat nu ga blijven duren, of ik me ga moeten blijven bezighouden met ontsnappen om het leefbaar te houden, om perspectieven te hebben. Hij zei dat ie zou praten met de psych. Het ziet er nu blijkbaar stilaan naar uit dat ze toch eens zouden proberen om me dagen te geven, de psych sprak zich daar bij de laatste ontmoeting toch in die zin over uit. Binnen een week of twee moet ik er terug bij gaan normaal gezien, hopelijks neemt hij eens een initiatief, want hij
Vervolg