Hier is DDV terug. Waarschijnlijk heb je mijn kaartje uit Roemenie (verstuurd uit Oostenrijk) wel gekregen. Het was namelijk onmogelijk iets te versturen uit Roemenie, er waren zelfs geen zichtkaarten te koop! We waren daarnaartoe gegaan, op zoek naar de mythe van DRACULA. Inderdaad hebben we de ruines gevonden van het kasteel van VLAD TEPES, die zichzelf DRACUL (Roemeens voor duivel) noemde, enkele van zijn bezigheden (hij was heerser of 'Voivod' van Wallachije) waren het op palen spetsen van mensen die gestolen hadden, het laten opeten van kinderen door hun eigen moeders of het laten vastnagelen van de hoeden op de hoofden van Turkse ambassadeurs die weigerden hun hoofd voor VLAD te ontbloten. Maar deze VLAD was zelf niet bloeddorstig, dat wil zeggen: hij dronk geen bloed of zo. Wie daar wel een handje van weg had was ERSZEBETH BATHORY, die gehuwd was met Franz NADASZDY, koning van Austro-Hongarije. Terwijl manief oorlog voerde, liet ERSZEBETH jonge maagden aanrukken om deze vervolgens te folteren en in hun bloed te baden, aldus pogend eeuwig jong en mooi te blijven. Uiteindelijk werden de lijken niet meer begraven, maar overal in het rond gestrooidd, zodat klachten niet konden uitblijven, zij wer uiteindelijk gearresteerd en veroordeeld om in haar eigen kasteel ingemetseld te worden, alwaar zij na 3 jaar stierf. In Hongarije wilde men van ERSZEBETH niet meer weten, in 1 van haar kastelen, te Sarvar (nu plaatselijk kultureel centrum), deed men alsof ze nooit had bestaan, in Lockenhaus, Oostenrijk (nu restaurant en verzamelplaats voorkongressen van magiers en New-Age-filosofen, ook Rudolf STEINER vond er ooit toevlucht) is men echter trots op BATHORY en haar glorieuze daden, het menu is er met vleermuizen versierd.

Roemenie zelf is een zeer eigenaardig land, dat wil zeggen, de tijd is er precies menig jaar blijven staan, op de slechte wegen is het om de haverklap stoppen voor een kudde ganzen, een hooiwagen of een kind dat probeert een nukkige koe uit de weg te krijgen. De campings, zoals gezegd, zijn bevolkt met meer ganzen en zelfs grote varkens. Daarnaast werden we zogauw we ergens stopten belaagd door mensen die ongeveer alles wilden kopen, koffie, cigaretten, make-up, kleren, medikamenten, en zelfs de batterij van de auto kreeg een onnoemelijk hoog bod. Benzine is er redelijk schaars, en benzinestations nog schaarser, het bleek nuttig bij ieder zichtbaar station vol te tanken, wat wij natuurlijk pas later beseften, ondertussen waren we al zonder gevallen, konden we geen 'koepons' vinden om benzine te kopen en was er ook geen plaats om te overnachten, only hotel in town te duur en camping njet. Met enige overmoed dan maar geprobeerd bij lokale mensen te overnachten (het is Roemenen verboden kontakt te hebben met buitenlanders), wat uiteindelijk lukte en erg meeviel, in die mate dat we, nadat we in de beste kamer in onze slaapzakken waren gekropen, we gewekt werden met een grote schotel vers gekookte maiskolven, die we onder hilariteit opaten, om slechts korte tijd later opnieuw bestookt werden met een nieuwe lading mais, vreemd zeer vreemd.

En wat houd CARLIER zoal bezig tegenwoordig? Ikzelf heb terug een tentoonstelling in het vooruitzicht, begin volgend jaar, in navolging van de vorige zal deze genoemd worden 'DDV: Belgium's Most Bizarre Artist'. Deze zomer maakte ik nog deel uit van een zeer goede tentoonstelling in Turnhout: Doodgewoon, Beelden van de Dood. Een 20-tal hedendaagse kunstenaars die allen met het thema 'de Dood' werken, met oa Andy WARHOL, Arnulf RAINER, en uit het verleden James ENSOR en Felicien ROPS. Ik had er mijn Guillotine opgesteld, met 3 werken over 3 misdadigers die door de Weduwe werden geexecuteerd: LANDRU, Marcel PETIOT en Peter KURTEN, voor LANDRU maakte ik een kachel, met kleine tralie-cel erin, daarin een luidspreker met flarden tekst van hem, voor PETIOT een driehoekige doos waarin door een kijkgat foto's van hem en zijn slachtoffers in rood flitsend licht te zien waren, voor KURTEN tenslotte een soort hoge smalle tafel met daarop een snel ronddraaiend blad waarop messen bevestigd waren. dit laatste werk werd echter wat te gevaarlijk bevonden en achter een afsluiting en onder kamerabewaking tentoongesteld. In mijn volgende tentoonstelling zal ik allemaal dergelijke machines maken. Ik maakte er ook al een voor een tentoonstelling in Nederland, daar hakte de machine met een mes in een schilderij van Rembrandt, wat menig Nederlander niet prettig vond. Op verzoek zal ik over jou ook eens een werk maken, misschien kan je dan wel naar de opening van de tentoonstelling komen. Anyway, ik hoop nog wat van je te horen,